خوشا به حال ابراهیم که تنها یک اسماعیل داشت و با گذر از دروازه تردید او را نیز به قربانگاه برد.

 وای بر من که اسماعیل های وجودم یکی دوتا نیستند .....

این روزها همه در فکر یک سقفند

حتی کودکان در بازی های کودکانه شان

و من این روزها به فکر یک چهاردیواری ام ، بدون سقف

تا شاید سهم من از آسمان بیشتر باشد....

با رها کردن نخ ، سرنوشت بادبادک را به باد گره زد و آرام و رها  به تماشا نشست ...

مترسک مدتی بود که خواب های رنگی می دید اما مگر کلاغ ها باور می کردند ؟

همیشه با خود به فاصله ها می اندیشم

واینکه چرا گاهی خیلی دورم و گاهی خیلی نزدیک ؟

این روزها خیلی به یاد "نقطه" می افتم . " نقطه " برای من یک خاطره قدیمیه که مثل یک مغناطیس قوی من رو می بره به سال های نه چندان دور دانشجویی . همه چیز از یک ایده شروع شد . این که هر اثر هنری از یک نقطه شروع میشه ، پس ما هم یک نقطه روی صفحه سفید گذاشتیم وشروع کردیم به خلق " نقطه " .

امکانات کمی داشتیم اما آرمان هایی بلند . سختی ها کم نبودند اما بالاخره "نقطه " متولد شد . خیلی آبرومند و وزین و یک سرو گردن بالاتر از همردیف های خودش .چقدر بهش افتخار می کردیم . چه آرزوهایی براش داشتیم . هدفمون این بود که یک روز "نقطه " رو روی پیشخوان کتابفروشی ها ببریم ، در جایگاه یک نشریه حرفه ای .

"نقطه" برای ما حکم یک کودک رو داشت ، بخشی از وجودمون بود که رشد می کرد و جون می گرفت . بالاخره با تمام دغدغه ها و مشکلات ، "نقطه" سه ساله شد. اما وای از غم نان که با اومدنش نه ما به رویاهامون رسیدیم و نه "نقطه" عاقبت به خیر شد . "نقطه" گم شد درمیان خیل واژه ها و خطوط و صفحه ها .

این روزها خیلی به یاد "نقطه" می افتم . "نقطه" برای من و برای گروه یک هویت مستقل بود، هویتی که خلق شد و شخصیت فرهنگی داشت ، کمی مغرور بود ، چند سالی به خوبی زندگی کرد و حتی می تونست ادامه بده .

قصد دارم تا دو سه سال آینده "نقطه" گم شده رو پیدا کنم و با یک گروه حرفه ای با رنگ وبویی تخصصی اون رو احیا کنم . بزرگش کنم و برسمونمش به جایگاه واقعیش . تا "نقطه" به ثمر برسه ، شاید هم بخشی از وجود خودم ....

در روزگاری که پردازنده های هوشمند در تلاشند تا به روشی خلاقانه حاصل دو دوتا را به پنج ارتقا بخشند ، جایگاه عشق کجاست ؟

نجوای آرام برگها برروی سنگفرش ، روزی خبر از آمدن می دهد و روزی هم ازرفتن. و من مسافراین شهر غریبم... و چه آشنا با غربت این شهر. شهری غریب در میان اهالی . شهری زنده که درباورهای پاییزی ساکنانش غروب کرده . 

و من هرروز پنجره اتاقم را به روی حجم غربتش باز می کنم و به غرور خفته اش سلام می کنم  و هرروز به رویاهای سبز شهر می اندیشم و باز برروی دیوارهای آن "خانه" نقاشی می کنم ... و هرروز به سهم شهر از آسمان می اندیشم و خود آسمان خاکستریش را با برج های بلند و نیمه بلند می خراشم ...و هر روز دلم از کوچ پرندگانش می گیرد و ....دلم از غربت شهر گرفته ....!

شاید فردا ، دو هفته بعد ، چه فرقی می کند ؟ یکی ازهمین روزها

باد مرا با خود خواهد برد

دیگر دربرابر باد نخواهم ایستاد ، همراه خواهم شد

عبورخواهم کرد ،

از ورای مرزها

ازقوانین نوشته و نانوشته

بدون روادید......

برخلاف اینکه خیلی باور دارند فراموشی یکی از نعمات خداوند به انسانه ، ولی من چنین اعتقادی ندارم . انسان باید بتونه لحظات تلخ و شیرین رو در کنارهم به یاد بیاره تا قدر آسایش رو بدونه . باید به یاد بیاره تا بتونه به تعهداتش پایبند بمونه . باید فراموش نکنه کسانی رو که تو زندگیش موثر بودند و .....

.

.

.

ماجرا به سالها پیش برمی گرده. اون زمانی که من رو بدرقه می کردی . "تو" با چشمانی مطمئن و من با نگاه و وجودی سراسر تردید . خیلی آروم خم شدی و عبارتی رو توی گوشم زمزمه کردی .....امان از این فراموشی ....هرچی تلاش می کنم  اون واژه های امیدبخش رو به خاطر نمی آرم . شاید دعایی که در لحظات سخت زندگی ریسمان نجاتم باشه ، یا کلماتی که منو همیشه به یاد تو بیندازه.....نمی دونم ، یادم نمیاد.....ولی خوب یادمه که وقت جدایی ، وجودم سراسر دلتنگی بود. یادم میاد بعد از جدایی با صدای بلند گریه کردم ، آنقدربلند که پرسنل بخش کودکان و بخش های مجاور هم صدای دلتنگیم رو شنیدند.

هنوز هم این دلتنگی همراه منه . شاید روم نشه که با صدای بلند گریه کنم ، ولی خیلی اوقات همین دلتنگی صورتم رو به قطره اشکی میهمان می کنه.

پس از گذشت سالها از اون روز ، احساس می کنم که چقدر محتاج دعا و زمزمه تو در هنگام بدرقه ات هستم . حتی اگه فراموشی اون رو از ذهنم پاک کرده باشه ، حتی اگه صد سال از اون روز بگذره.....

هرچند نمی دونم پس از گذشت سالها ، آیا هنوز از اطمینانی که اون روز تو چشمان مهربونت موج می زد، نشانی مونده....؟